ავსტრიელი მხატვარი არნულფ რაინერი 96 წლის ასაკში გარდაიცვალა

არნულფ რაინერი, ცნობილი ავსტრიელი მხატვარი, რომელიც თავისი რადიკალური „ზედმეტად დახატვებით“ (overpaintings) გახდა ცნობილი, ხუთშაბათს, 96 წლის ასაკში, ზემო ავსტრიაში მდებარე საკუთარ სახლში გარდაიცვალა. ამის შესახებ მისმა ოჯახმა ავსტრიულ საინფორმაციო სააგენტო APA-ს დაუდასტურა.krone

1929 წელს ვენის მახლობლად, ბადენში დაბადებულმა რაინერმა მსოფლიო აღიარება მოიპოვა არსებულ ნამუშევრებსა და ფოტოებზე საღებავის, ნახშირისა და მელნის ფენების დატანის თავისი საფირმო ტექნიკით. ის ხშირად იყენებდა რელიგიურ სიმბოლოებს, რამაც არაერთხელ გამოიწვია კამათი; 1961 წელს ვოლფსბურგში მას ბრალიც კი წაუყენეს ჯილდოს მფლობელი სურათის საჯაროდ „ზედმეტად დახატვისთვის“.krone

მხატვარი 1978 წელს ვენეციის ბიენალეზე ავსტრიას წარმოადგენდა, იმავე წელს მიიღო ავსტრიის სახელმწიფო დიდი პრემია და გამოფენილი იყო ისეთ მნიშვნელოვან ინსტიტუციებში, როგორიცაა პომპიდუს ცენტრი, გუგენჰაიმის მუზეუმი და პინაკოტეკა მოდერნე. 2009 წელს ბადენში მისი შემოქმედებისადმი მიძღვნილი მუზეუმი გაიხსნა.krone

ავსტრიელი მხატვარი არნულფ რაინერი 96 წლის ასაკში გარდაიცვალა

ავსტრიელი მხატვარი არნულფ რაინერი, ომისშემდგომი ევროპული ხელოვნების თვალსაჩინო ფიგურა და „არტ ინფორმელის“ პიონერი, 96 წლის ასაკში გარდაიცვალა. როგორც მისი ოჯახი და ავსტრიული საინფორმაციო სააგენტო APA იტყობინებიან, ის ხუთშაბათს, 8 დეკემბერს დაბადების დღის აღნიშვნის შემდეგ, ზემო ავსტრიაში მდებარე საკუთარ სახლში გარდაიცვალა. ავსტრიულმა საზოგადოებრივმა მაუწყებელმა ORF-მაც დაადასტურა ეს ინფორმაცია ნათესავებზე დაყრდნობით. 1929 წელს ვენის მახლობლად, ბადენში დაბადებული რაინერი საერთაშორისოდ ცნობილი გახდა თავისი რადიკალური „ზედმეტად დახატვებით“, რომლებმაც გამოსახულებისა და ავტორობის კონვენციები გამოიწვია.krone

„ზედმეტად დახატვა“, როგორც ახალი ენა

თავდაპირველად სიურეალიზმით გატაცებულმა რაინერმა 1950-იანი წლების დასაწყისში დაიწყო იმ ტექნიკის განვითარება, რომელიც მოგვიანებით მისი სავიზიტო ბარათი გახდა: არსებულ ნამუშევრებზე, ფოტოებსა და ავტოპორტრეტებზე საღებავის, ნახშირისა და მელნის მკვრივი შტრიხებით ხატვა, დაშტრიხვა და ფენების დატანა. ამ „ზედმეტად დახატვამ“ ადრინდელი გამოსახულებები თითქმის სრულ გაქრობამდე მიიყვანა, თუმცა მათში კვალი მაინც ჩანდა, რითაც მან შექმნა ის, რასაც თავად უწოდებდა „ისტორიიდან მომდინარე რაღაცის გაცოცხლებას აწმყოსთვის“.vol

ეს ნამუშევრები ხშირად მოიცავდა რელიგიურ სიმბოლოებს, ჯვრის ფორმებსა და მუხტით სავსე გამოსახულებებს, რამაც კამათი და 1961 წელს ვოლფსბურგში სამართლებრივი დევნაც კი გამოიწვია ჯილდოს მფლობელი სურათის საჯაროდ „ზედმეტად დახატვისთვის“. თუმცა, დროთა განმავლობაში ინსტიტუციებმა და ეკლესიამ მისი ხელოვნება მიიღეს; რაინერმა მოგვიანებით შეასრულა საეკლესიო შეკვეთები და მიიღო საპატიო დოქტორის წოდებები კათოლიკური თეოლოგიური ფაკულტეტებისგან.krone

გლობალური აღიარება და ხანგრძლივი მემკვიდრეობა

რაინერის კარიერა შვიდ ათწლეულზე მეტს მოიცავდა და აღინიშნა მნიშვნელოვანი საერთაშორისო გამოფენებითა და ჯილდოებით. მისი ნამუშევრები გამოიფინა წამყვან მუზეუმებში, მათ შორის პარიზის პომპიდუს ცენტრში, ნიუ-იორკის სოლომონ რ. გუგენჰაიმის მუზეუმსა და მიუნხენის პინაკოტეკა მოდერნეში. ის 1978 წელს ვენეციის ბიენალეზე ავსტრიას წარმოადგენდა და არაერთხელ მიიღო მონაწილეობა კასელის „დოკუმენტაში“.vol

სამშობლოში ის ავსტრიის ერთ-ერთ ყველაზე ტიტულოვან მხატვრად იქცა. რაინერმა 1978 წელს მიიღო ავსტრიის სახელმწიფო დიდი პრემია, იმავე წელს შეუერთდა ავსტრიის ხელოვნების სენატს, ხოლო 2005 წელს გახდა არაგონ-გოიას პრემიის პირველი არასპანელი ლაურეატი შემოქმედებითი ცხოვრებისთვის. 2025 წლის აპრილში მას მიენიჭა ავსტრიის რესპუბლიკის წინაშე გაწეული დამსახურებისთვის დიდი ოქროს საპატიო ნიშანი. 2009 წლიდან ბადენში არსებული არნულფ რაინერის მუზეუმი ასახავს მისი შემოქმედების მთელ სპექტრს, ადრეული სიურეალისტური და ინფორმელის ნამუშევრებიდან დაწყებული, გვიანდელი აბსტრაქტული და რელიგიური სერიებით დასრულებული.krone

სიცოცხლის ბოლო წლებში რაინერი კვლავ აღიარებული და საკამათო ფიგურად რჩებოდა. სულ ახლახან მან გააპროტესტა 2026 წლის მარხვის პერიოდში ვენის წმინდა სტეფანეს ტაძარში მისი 77 ჯვრის სერიის გამოფენის გეგმა, განაცხადა რა, რომ ისინი არასდროს შექმნილა რელიგიური მიზნებისთვის და თავს ეკლესიის მიერ მანიპულირებულად გრძნობდა. მიუხედავად ამისა, ავსტრიისა და საზღვარგარეთის ინსტიტუციები აგრძელებენ რეტროსპექტივების მომზადებას, რაც ხაზს უსვამს მის ხანგრძლივ გავლენას.nfgaleria

„როგორც მხატვარი, მე ყოველთვის უკმაყოფილო ვარ“, – თქვა ერთხელ რაინერმა. „ჩემს სურათებს რომ ვუყურებ, ყოველთვის სუსტ წერტილებს ვხედავ“. ამ შენიშვნის უკან მდგომმა დაუღალავმა თვითკრიტიკამ ხელი შეუწყო ომისშემდგომი ევროპული ხელოვნების ერთ-ერთი ყველაზე რთული და გავლენიანი კორპუსის ჩამოყალიბებას, რომელიც ახლა დასრულებულია, მაგრამ კვლავ ცოცხლობს მსოფლიოს მუზეუმების კედლებზე.vol